Министерство сельского хозяйства


ТРАДИЦИИ БГСХА В ПОДГОТОВКЕ



страница2/25
Дата21.05.2018
Размер4.26 Mb.
#21349
ТипСборник
1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   25

ТРАДИЦИИ БГСХА В ПОДГОТОВКЕ

ВЫСОКОКВАЛИФИЦИРОВАННЫХ СПЕЦИАЛИСТОВ

Научный руководитель – МАРЧЕНКО Т. Н., канд. ист. наук, ст. преподаватель

УО «Белорусская государственная сельскохозяйственная академия», Горки, Республика Беларусь


В Республике Беларусь вопросам сельскохозяйственного производства уделяется пристальное внимание. В настоящее время в аграрном секторе нашей страны происходит активное реформирование. Это предъявляет определенные требования к качеству подготовки аграриев, так как только высококвалифицированные специалисты в состоянии обеспечить необходимую связь теории и практики.

В нашей стране накоплен солидный опыт подготовки аграрных кадров. В 1840 г. в Горках начала работу земледельческая школа, второй разряд которой с 1842 г. получил статус самостоятельного высшего учебного заведения. 30 июня 1848 г. было введено новое Положение, утвердившее преобразование высшего разряда земледельческой школы в Горы-Горецкий земледельческий институт (ГЗИ) – учебное заведение по образцу и структуре университета. В ГЗИ были созданы все условия как для теоретической, так и практической подготовки профессионалов высокого уровня: современные химические, физические и другие модельные кабинеты для классных занятий, учебная ферма с собственным опытным полем, конный завод, дендрарий, библиотека, музей [1, с. 197]. Свои впечатления от посещения ГЗИ действительный член Московского общества сельского хозяйства М. В. Боборыкин описал в своей статье «Поездка в Горыгорецкий институт» [2]. Передавая атмосферу, царившую в ГЗИ, он сравнивал преподавателей и студентов с большой семьей, связанной между собой любовью к науке [2, с. 5].

За весь период деятельности (1840–1864 гг.) в ГЗИ получили высшее сельскохозяйственное образование 569 человек [3, с. 232]. Здесь оформились основные направления научных исследований – изучение эффективности применения закрытого дренажа для осушения земель; разработки в области химии начиная от полевых опытов и заканчивая лабораторными экспериментами; организация агрономических путешествий, в результате которых преподаватели ГЗИ знакомились с уровнем развития земледелия Российской империи и зарубежья. Благодаря устройству сельскохозяйственных выставок и съездов, выпуску «Записок Горыгорецкого земледельческого института» ГЗИ стал завоевывать популярность среди передовых землевладельцев [4, с. 62]. Подтверждением высокого уровня организации методической и научной работы стало появление крупных ученых и преподавателей из выпускников ГЗИ – Ю. Ю. Жебенко, А. Н. Козловского, С. С. Коссовича, А. В. Советова, И. А. Стебута, А. М. Бажанова.

По данным о профессиональной деятельности выпускников, окончивших ГЗИ в 1844–1865 гг., 17 % из них занимались учебно-научной деятельностью, 34 % были управляющими имениями, 16 % служили в Министерстве государственных имуществ или других ведомствах [3, с. 234].

Академия была одним из наиболее известных высших учебных заведений и в Советском Союзе. В ее стенах работали выдающиеся учёные, научные труды которых стали большим вкладом в развитие сельского хозяйства. Наряду с научной деятельностью они много сил отдавали воспитанию специалистов, подготовке молодых ученых. Среди них – Р. Т. Вильдфлуш, К. М. Солнцев, К. А. Шуин, И. Ф. Гаркуша, А. А. Каликинский, М. С. Савицкий, С. И. Назаров, Н. А. Шитов и многие другие [5, с. 58].

В 2015 г. Белорусская государственная сельскохозяйственная академия отметила свое 175-летие. Среди ее выпускников – талантливые ученые, успешные предприниматели, которые достигли больших успехов в агробизнесе, высококвалифицированные специалисты, занимающие высокие должности как на крупных предприятиях, так и в руководстве Республики Беларусь. За выдающиеся научные достижения 18 выпускникам БГСХА присвоено звание лауреата Государственной премии, 25 – заслуженного деятеля науки и техники [5, с. 58]. Традиции научных исследований, которые были заложены в земледельческом институте ещё в XIX в., продолжаются и в настоящее время. В академии сформировалось 18 крупных научно-педагогических школ, которые способствуют развитию аграрной науки Республики Беларусь и совершенствованию учебного процесса в вузе [5, с. 61].



В числе выпускников БГСХА 21 академик и член-корреспондент Национальной академии наук Беларуси, 4 действующих ректора белорусских вузов, в том числе и ректор БГСХА Павел Александрович Саскевич, 36 % председателей районных исполнительных комитетов, 40 % начальников сельскохозяйственных управлений райисполкомов и почти половина всех руководителей сельскохозяйственных предприятий республики [6]. Председателем Президиума Национальной академии наук Беларуси является выпускник БГСХА доктор экономических наук, профессор Владимир Григорьевич Гусаков.

Президент нашей страны Александр Григорьевич Лукашенко получил первое высшее образование в Могилевском педагогическом институте, а в 1985 г. заочно окончил экономический факультет Белорусской сельскохозяйственной академии по специальности «Экономист-организатор сельскохозяйственного производства».

Выпускники академии постоянно занимают посты в Совете Министров Республики Беларусь. Среди выпускников факультета механизации сельского хозяйства БГСХА – Александр Викторович Агеев, который в 2004–2006 гг. был Министром энергетики, а на данный момент является заместителем председателя Постоянной комиссии Палаты представителей Национального собрания Республики Беларусь по аграрной политике; заместитель Премьер-министра Республики Беларусь с 2010 г. Анатолий Николаевич Калинин и др. Министр сельского хозяйства и продовольствия Республики Беларусь в 2010–2012 гг. Михаил Иванович Русый не скрывает, что, приезжая в академию, всегда чувствует особое волнение и гордость, так как знает здесь каждый уголок и очень гордится своей принадлежностью к биографии старейшего аграрного вуза, удачно вписавшейся и в его собственную судьбу [7].

Среди выпускников БГСХА – Леонид Константинович Заяц, который с 2012 г. занимает пост Министра сельского хозяйства и продовольствия, а также заместитель Главы Администрации Президента с декабря 2014 г. Николай Геннадьевич Снопков.

Таким образом, Белорусская государственная сельскохозяйственная академия имеет давние традиции в подготовке высококвалифицированных кадров для аграрного сектора экономики. За 175 лет было подготовлено свыше 90 тысяч специалистов, которые достойно и продуктивно работали и продолжают трудиться в настоящее время на благо нашего государства.
ЛИТЕРАТУРА
1. Марченко, Т. Н. Опыт организации учебно-воспитательного процесса в Горыгорецком земледельческом институте / Т. Н. Марченко // Европа: актуальные проблемы этнокультуры: материалы IV Междунар. науч.-теор. конф., Минск, 22 апр. 2013 г. / Белорус. гос. пед. ун-т; редкол.: В. В. Тугай, Г. А. Космач [и др.]. – Минск: БГПУ, 2013. – С. 196–197.

2. Боборыкин, В. В. Поездка в Горыгорецкий институт / В. В. Боборыкин. – М.: Унив. тип., 1857. – 16 с.

3. Цитович, С. Г. Горыгорецкий земледельческий институт – первая в России высшая сельскохозяйственная школа (1836–1864) / С. Г. Цитович. – Горки, 1960. – 276 с.

4. Марченко, Т. Н. Реализация положения 1848 г. о сельскохозяйственном образовании в Беларуси / Т. Н. Марченко // Веснік Беларус. дзярж. пед. ун-та. Сер. 2. Гісторыя. Філасофія. Паліталогія. Сацыялогія. Эканоміка. Культуралогія. – 2015. – № 2. – С. 59–62.

5. Академия : история и современность = Academy : past and present / автор текста А. А. Герасимович; под общ. ред. А. П. Курдеко. – Могилев: Могил. обл. укрупн. тип. имени Спиридона Соболя, 2012. – 192 с.

6. Выпускники БГСХА [Электронный ресурс] // Официальный сайт БГСХА. – Режим доступа: http://www.baa.by/. – Дата доступа: 24.04.2016.

7. Гончарова, Л. Гордость академии / Л. Гончарова // Советский студент. – № 30–31. – 2015. – С. 4.
УДК 808.26(072)

ЯЎСЕЕВА К. У., студэнтка



Беларускія прыказкі і прымаўкі як важны сродак маральнага выхавання

Навуковы кіраўнік – СКІКЕВІЧ Т. І., канд. філал. навук, дацэнт

УА «Беларуская дзяржаўная сельскагаспадарчая акадэмія», Горкі, Рэспубліка Беларусь


Беларуская вусна-паэтычная творчасць – важная частка духоўнай культуры нашага народа. Здаўна служыць яна магутным сродкам вобразнага пазнання жыцця, праўдзіва адлюстроўвае думкі, імкненні і спадзяванні народных мас, садзейнічае выхаванню іх эстэтычных густаў і ідэалаў. На працягу многіх стагоддзяў вусна-паэтычная творчасць была амаль адзінай формай выражэння духоўнага жыцця людзей: яна з’яўлялася і з’яўляецца неад’емнай часткай культурнай спадчыны народа, яна спадарожнічае чалавеку на працягу ўсяго яго жыцця.

У афарыстычнай творчасці беларускага народа прыказкі і прымаўкі карыстаюцца найбольшай папулярнасцю. Яны ярка адлюстроўвалі багаты працоўны і жыццёвы вопыт народа, яго мудрасць, псіхалогію і светапогляд, маральна-этычныя і эстэтычныя ідэалы.

Беларусы здаўна вялікае значэнне надавалі стварэнню сям’і. Стварыць сям’ю – справа няпростая, вельмі адказная. Таму ў народзе яшчэ ў час дашлюбных адносін ставіліся вялікія патрабаванні ў выбары пары: Як абы-які, лепш ніякі; Жонку бяры не на год, а на век; Выбірай жонку не вачамі, а вушамі; Не шукай красаты, а шукай дабраты. Перш за ўсе звярталася ўвага не на знешнія вартасці, а ўнутраныя: працавітасць, увішнасць, дабрыню. Немалаважныя якасць для дзяўчыны – яе дзявочая годнасць: Чэсць дзявочае шчасце беражэ. Вельмі важным у выбары пары былі пачуцці, каханне, узаемная згода: Хто палюбіць, той і прыгалубіць; Хоць у шалашы, абы мілы да душы. Небеспадстаўна лічыцца, што на каханні і працы трымаецца наша псіхалагічная раўнавага і здароўе.

Для многіх беларускіх сем’яў характэрны добразычлівыя, шчырыя адносіны ў сям’і, бо толькі згода і лад ствараюць тую атмасферу, у якой павінна pacцi сапраўды выхаванае дзіця. Народная педагогіка сцвярждае: Сам бог рад, калі ў сямі лад; Там, дзе згода, заўседы лепшая прырода; Нашто клад, калі ў сямі лад; Лепш драўляная згода, чым залатая сварка; Уся сямя ўмесце, і душа на месце.

Здаўна для беларускіх сем’яў характэрным было мець шмат дзяцей. У сем’ях выхоўвалася па 5, 6, а то і болей дзяцей. Такая сям’я лічылася нармальнай, паўнацэннай. У народзе казалі: Многа дзяцей – многа клопату, але і радасці шмат; Багат Аўдзей – поўна хата лзяцей. Дзеці лічацца галоўнай каштоўнасцю, багаццем у сям’і. I дзе іх многа, там асабліва выхоўваецца ўзаемная згода, дапамога, клопат, выручка.

Але дзеці – гэта яшчэ вялікая адказнасиь за іх лёс, за іх выхаванне, за іх будучыню. Выхаванне дзяцей патрабавала цярплівасці, мудрасці, ведання жыцця. Аб складанасцях і адказнасці выхавання народная педагогіка сцвярждае: Хто дзяцей мае, няхай павучае; Пускаць на свет лёгка, ды на ногі ставіць цяжка; Умеў дзіця радзіць, умей і вучыць.

У сялянскіх сем’ях беларусаў існавала строгая сістэма выхавання. Даўнім звычаем было выхоўваць у дзяцей паважлівыя адносіны да бацькоў. Галоўным у сям’і лічыўся бацька. Менавіта ён нёс як матэрыяльную, так і маральную адказнасць за ўсіх яе членаў, быў строгім, а падчас і суровым выхавальнікам дзяцей. Прыказкі і прымаўкі сцвярждаюць важнасць ролі бацькі ў сям’і: Не навучыў бацька, не навучыць і дзядзька; Дзеці балуюцца ад матчынага блінца, а разумнеюць ад бацькавага слаўца; Які дуб, такі і тын, які бацька, такі і сын; Свой бацька пасварыцца і пашкадуе.

Мужчына быў не толькі галоўным выхавальнікам сваіх дзяцей, ён перш за ўсё высока цаніўся жонкай: За сокалам і жонка сакаліца; За добрым кустом трава зелянее, за добрым мужам жонка маладзее.

Любоў і павага да маці – пачуццё святое. Нельга на свеце параўнаць любові маці да сваіх дзяцей, бо ўсялякая іншая любоў будзе непараўнальна слабаю. Прыказкі і прымаўкі выхоўваюць у дзяцей пачуццё асаблівай цеплыні і пяшчотнасці да маці, падкрэсліваючы неабходнасць яе асобы ў жыцці чалавска: У сваей маткі ўсе дзеці гладкі; Як дзіця плача, у маткі сэрца з жалю скача; Кожная матка не вораг свайго дзіця; Maцi сама не зесць, а дзіця накорміць; Ніхто столькі жалю не мае, як родная матка; Ніхто дзецям так не спагадае, як родная маці; Беражы маці, яна не будзе век целяпаці.

Такія прыказкі і прымаўкі адлюстроўваюць бацькоўскі і мацярынскі аўтарытэт, фарміруюць з дзіцяці асобу, выхоўваюць любоў і павагу да самых блізкіх і дарагіх людзей.

Выхаванне ў дзяцей маральнасці немагчыма без выхавання ў іх пашаны, паважлівых і клапатлівых адносін да старэйшых, бабуль, дзядуль, асабліва калі тыя жывуць побач, разам. Менавіта ў людзей старэйшага пакалення выпрацаваны багаты жыццёвы вопыт, веданне жыццёвай праўды, народная мудрасць. Прыказкі і прымаўкі вучаць: Паважай старэйшых, бо сам стары будзеш; Старога блюдзі для парадку; Падсадзі дзядулю на печ, цябе ўнукі падсадзяць; Стары гаворыць – гародзіць, ды на праўду выходзіць; Што кажа стары на глум, бяры, малады, на вум.

Найгалоўнейшыя маральныя якасці беларуса – працавітасць, праўдзівасць, дабрыня, пачуццё ўласнай годнасці, сумленнасць. сціпласць. Гэта тое, што сапраўды робіць чалавека прыгожым, добрым, ласкавым, чулым. Беларусы добра разумелі важнасць працы, яе непазбежнасць. Сама прырода, у якой жыў беларус, – непраходныя лясы, густыя зараснікі, недаступныя балоты – рабіла яго фізічна дужым, цягавітым, вынослівым. Бо, каб выжыць у такіх умовах, трэба было працаваць. Пра ролю працы, яе неабходнасці ў народзе гаварылі: Работа і поіць, і корміць; Без працы няма шчасця, Вось на свеце як бывае, хто працуе, той і мае.

Народная педагогіка выхоўвала пачуццё працавітасці не толькі шляхам усхвалення гэтай якасці, паказваючы вартасць, неабходнасць працы ў жьцці народа. Вялікае выхаваўчае значэнне ў асуджэнні тых, хто не хоча працаваць. не імкнецца да працы. Лянота, гультайства, марнатраўства, няўмельства – непрымальныя якасці для беларуса-працаўніка. Прыказкі і прымаўкі сцвярджаюць: Працаваць не любіш – чалавекам не будзеш; Трудна таму жыць, хто ад работы бяжыць; Пачнеш ляніцца – будзеш з торбай валачыцца; Пайшла рында жыта жаць, забылася сярпа ўзяць.

Ад самага нараджэння і да смерці чалавск жыве ў свеце, дзе пануюць дабро і зло. Ідэі дабра ўваходзяць у сэрца з таго самага моманту, калі чалавек пачынае ўсведамляць. Пяшчотная ўсмешка і ласкавае слова маці, суровы нозірк і строгі наказ бацькі, атмасфера дабрыні і заклапочанасці, якая акружае дзіця ў дзяцінстве, – усё гэта фарміруе лепшыя маральныя якасці ў характары. Выхаванне дабрыні спрыяе выхаванню чуласці да чужой бяды, сардэчнай тонкасці, пяшчотнасці. Толькі ў здольнасці быць добрым, чулым, велікадушным праяўляецца сапраўдная духоўная сіла. Гэтыя якасці з’яўляюцца вартасцю беларускай душы. Іх выхоўваюць і беларускія прыказкі і прымаўкі: Сам добры – людзі добрыя; Шчыраму і бог дапамагае, Шчыраму сэрцу і чужая болька баліць; Зробіш ліхое, і душа не на месцы; Нічога, што рукі чорныя, абы душа была чыстая; Хлеб еш і другому дай, сам пад’еў і другому спагадай.

У беларускіх прыказках і прымаўках знайшлі адлюстраванне божыя запаведзі, на якіх трымаецца чалавечае сумленне: Любі другога, як сябе самога; Не чыні таго другім, што сабе не люба; Шануй бацьку з маткай: другіх не знойдзеш; Хто сумленне мае, той чужога не чапае; Сяброўствам трэба даражыць: сапраўднага сябра за грошы не купіш.

Здаўна выхоўвалася ў беларусаў пачуцце калектывізму. I ў мінулым, і зараз у выпадку неабходнасці беларусы ішлі на дапамогу адзін аднаму, вяскоўцам, суседзям, сваякам, адгукаліся на чужую бяду. 3 даўніх часоў у нас захаваліся такія словы, як грамада, талака, сябрына. Гэгая народная з’ява захавалася ў фальклоры: Моцны статак чарадою, а людзі грамадою; Ідзі з людзьмі, то не згубішся; Што ў люлзях вядзецца, то і ў нас не мінецца; Абы бог ды добрыя людзі, то ўсё добра будзе.

Для беларускай душы характэрны мяккасць, далікатнасць, глыбакадумнасць. 3 дзяцінства ў характары беларуса выхоўваліся дабрадушнасць, лагоднасць, мяккасардэчнасць, добразычлівасць, ветлівасць, павага. Вартасцю беларускай душы былі гасціннасць, пашана да добрых людзей. Прыказкі і прымаўкі адзначаюць: Хоць я не багат, а за гасцей рад; Хата гасцямі багата; Хлеб-солі не жалей: добраму для дабросці, а злому – для злосці; Прысядзь, госцем будзеш.

Вялікая каштоўнасць нашага свету – веды. Беларус заўседы імкнуўся да ведаў. Менавіта веды дапамагаюць палепшыць жыццё, яны павышаюць маральнасць, робяць чалавека больш дасканалым. Веды даюць народу моц і непераможнасць, яны з’яўляюцца яго спадарожнікам на ўсё жыццё. Аб ролі ведаў у народзе казалі: На навуцы свет стаіць; Вучэнне – свет, а невучэнне – цемра; Вучыцца заўсёды прыгадзіцца; Дрэнныя тыя рукі, што не ведаюць ніякай навукі. Вялікая роля ў набыцці ведаў належыць кнізе. Кніга – гэта скарбніца ведаў, выдатных думак, добрых парад. Народная мудрасць вучыць: Хто многа чытае, той многа знае; Кніга – маленькае акенца, ды праз яго ўвесь свет відзён.

Ва ўсе часы гістарычнага жыцця ў беларусаў выхоўвалася такая адметная рыса, як шчырая любоў да зямлі, да роднага кутка. Беларусы моцна зжываюцца з тым месцам, дзе нарадзіліся. Прыказкі і прымаўкі сцвярджаюць: У родным краю, як у раю; Няма смачнейшай вадзіцы. як з роднай крыніцы; Родная зямля – маці, чужая старонка – мачаха, Усякая сасна ў сваім бару шуміць; У родным лесе і куст родны; У чужой старонцы не так свеціць і сонца.

Пачуццё любові да радзімы нарадзіла такія патрыятычныя пачуцці, як стойкасць, смеласць, адвагу, дзякуючы якім беларус заўсёды мужна абараняў сваю зямлю ад розных чужынцаў, што імкнуліся заняволіць народ. Ніколі не стаў ён на калені перад заваёўнікамі. Патрыятызм беларуса адлюстраваўся і ў вуснай народнай творчасці. Народная мудрасць вучыць: Смелага страх не возьме і вораг не паб’е; Адвага гарады бярэ; Радзіме даў прысягу – за Радзіму касцьмі лягу; Няма на свеце сілы, каб наш народ скарыла; Хто за Радзіму гарой, той сапраўды герой; Фашыст бойкі, а партызан стойкі.

Патрыятызм, шчырая любоў да сваёй айчыны не могуць нарадзіць варожасці да краін-суседзяў. Мяккі, добразычлівы беларускі народ не здатны на тое, каб прынесці бяду ў чужы дом. Беларусы, напэўна, як ніякі іншы народ, здаўна захавалі ў сваёй душы нешта сваё, вартае, самабытнае, непаўторнае, павагу да роднай зямлі, яе культуры, звычаяў, традыцый. I перш за ўсё гэтае самабытнае выхоўвала народная педагогіка. Таму вельмі важна, выхоўваючы маральна-этычныя каштоўнасці, выкарыстоўваць у выхаваўчым працэсе ідэі вусна-паэтычных твораў, ідэі народнай педагогікі.

Прыказкі вучаць любіць свой край, Радзіму, яе герояў і ненавідзець ворагаў. Трапна выказвае народ свае думкі пра шчасце, лёс і долю, дабро і зло.

Увогуле прыказкі і прымаўкі – гэта своеасаблівая энцыклапедыя жыцця народа ў розныя гістарычныя эпохі.

Фальклор – няспынная творчасць народа, якая бытуе ў вуснай перадачы людзей з пакалення ў пакаленне.

Народна-паэтычная творчасць і сёння адыгрывае важную ролю ў духоўным жыцці людзей, у фарміраванні іх эстэтычна-мастацкіх густаў, ідэалаў і светапогляду.
ЛІТАРАТУРА
1. Аксамітаў, А. Прыказкі і прымаўкі: Тлумачальны слоўнік беларускіх прыказак і прымавак з архіваў, катэдральных збораў, рэдкіх выданьняў ХІХ і ХХ ст. / А. Аксамітаў. – Мінск: Бел. навука, 2000. – 320 с.

2. Лепешаў, І. Я. Слоўнік беларускіх прыказак / І. Я. Лепешаў, М. А. Якалцэвіч. – Мінск: Бел. навука, 2002. – 511 с.

3. Лепешаў, І. Я. Парэміялогія як асобны раздзел мовазнаўства: дапаможнік / І. Я. Лепешаў. – Гродна: Гродзен. дзярж. ун-т, 2006. – 279 с.

4. Валодзіна, Т. В. Без прыказкі і з лаўкі не зваліцца: свет рэчаў сялянскага падворка ў фразеалогіі і культуры беларусаў / Т. В. Валодзіна // Роднае слова. – 1999. – № 2. – С. 100–107.

5. Рапановіч, Я. Н. Беларускія прыказкі, прымаўкі і загадкі / Я. Н. Рапановіч. – Выд. 2-е, дап. і перапр. – Мінск: Вышэйш. школа, 1974. – 384 с.

6. Садоўская, А. Л. Лiнгвакультурны падыход да аналiзу фразеалагiчных рэсурсаў мовы / А. Л. Садоўская // Роднае слова. – 2008. – № 8. – C. 44–46.

7. Янкоўскі, Ф. М. Беларуская фразеалогія / Ф. М. Янкоўскі. – Мінск, 1981.
Секция 1. АКТУЛЬНЫЕ ПРОБЛЕМЫ РАЗВИТИЯ

ГОСУДАРСТВА И ПРАВА БЕЛАРУСИ
УДК 351.72.075.8(476)

БОНИК В. А., магистрант



О НЕКОТОРЫХ НАПРАВЛЕНИЯХ ДЕЯТЕЛЬНОСТИ

КОМИТЕТА ГОСУДАРСТВЕННОГО КОНТРОЛЯ

РЕСПУБЛИКИ БЕЛАРУСЬ

Научный руководитель – ДЕМИЧЕВ Д. М., д-р юрид. наук, профессор

УО «Белорусский государственный экономический университет», Минск, Республика Беларусь


Введение. Значение государственного контроля невозможно недооценивать в условиях современного, экономически развитого общества. Являясь одной из функций управленческой деятельности, контроль способствует реальному соблюдению норм действующего законодательства, технических нормативов, локальных нормативных актов, а также исполнению необходимых требований либо воздержанию от их исполнения. Реализуя на практике контрольную функцию, Республика Беларусь создает и наделяет соответствующей компетенцией специальные государственные, государственно-общественные органы и контрольные подразделения, где ведущая роль отводится Комитету государственного контроля.

Цель работы. Исследование правового статуса Комитета государственного контроля Республики Беларусь, анализ его функционирования и поиск путей совершенствования сфер деятельности.

Материалы и методика исследований. Методологической основой исследования является диалектический метод. В ходе исследования применялись исторический метод, метод системного анализа, сравнительно-правовой метод, формально-юридический метод и другие традиционные методы познания.

Результаты исследования и их обсуждение. Указ Президента от 16 октября 2009 г. № 510 «О совершенствовании контрольной (надзорной) деятельности в Республике Беларусь» утверждает перечень контролирующих (надзорных) органов, в котором ведущим государственным органом Республики Беларусь, осуществляющим государственный контроль, определен Комитет государственного контроля Республики Беларусь. Дальнейшая регламентация правового статуса Комитета дается в Законе Республики Беларусь от 1 июля 2010 г. № 142-З «О Комитете государственного контроля Республики Беларусь и его территориальных органах», где определены правовые и организационные основы деятельности, полномочия, обязанности и права, гарантии правовой и социальной защиты работников Комитета государственного контроля и его территориальных органов [1].

В настоящее время основными сферами контрольной деятельности Комитета являются: контроль за исполнением республиканского бюджета, использованием государственной собственности, исполнением актов Президента Республики Беларусь, Парламента Республики Беларусь, Правительства Республики Беларусь и других государственных органов, регулирующих отношения государственной собственности, хозяйственные, финансовые и налоговые отношения, а также иные вопросы в соответствии с законодательными актами и решениями Президента Республики Беларусь; валютный контроль; контроль за соблюдением требований технических регламентов Таможенного союза, Евразийского экономического союза [2].

В целях реализации возложенных задач Комитет государственного контроля осуществляет мероприятия, направленные на защиту государственных интересов, пресечение системных нарушений законодательства, выявление отрицательных тенденций и резервов в отраслях экономики, которые будут способствовать укреплению экономической безопасности Республики Беларусь. В свою очередь деятельность Комитета охватывает многоплановый спектр вопросов, которые относятся фактически ко всем сферам государственной жизни. Так, обеспечивается контроль за реализацией государственных программ, выполнением условий государственной поддержки, состоянием трудовой дисциплины в коллективах, работой с обращениями граждан и др.

Согласно статистике, за 2015 г. органами Комитета государственного контроля в бюджет взыскано 2124,5 млрд. неденоминированных руб., что в 1,5 раза превышает показатель за предыдущий год. В результате контрольных мероприятий к административной и дисциплинарной ответственности привлечено около 14 тыс. человек, в том числе 213 освобождены от занимаемых должностей. Только за первое полугодие 2016 г. органами Комитета государственного контроля было выявлено 926 преступлений финансовой направленности. По результатам работы контролирующих органов в бюджет поступило 989 млрд. руб. В результате деятельности, направленной на пресечение фактов неуплаты налогов, в этой сфере выявлено 273 преступления, более половины из которых (162) – это тяжкие преступления, повлекшие причинение ущерба в особо крупном размере. Вместе с тем в первом полугодии 2016 г. контролирующими и надзорными органами были проведены проверки 20,7 тыс. субъектов хозяйствования, в том числе 17811 организаций и предприятий, 2959 индивидуальных предпринимателей, 4 временных (антикризисных) управляющих. Наибольшее число проверок традиционно провели надзорные органы (80 % от включенных в планы) [3]. При этом существуют некоторые проблемные аспекты контрольной деятельности, требующие своего дальнейшего урегулирования: исключение дублирования контрольных функций государственных органов; смещение акцентов контроля с текущей деятельности организаций на конечный результат; организация деятельности контрольных органов, ориентированная на предупреждение правонарушений, усиление ответственности должностных лиц за состояние дел в подконтрольных сферах деятельности.



Каталог: jspui -> bitstream -> 123456789
123456789 -> Сборник материалов II международной научно-практической конференции 20 апреля 2016 г. Доннту: Донецк, 2016 эл версия русск яз
123456789 -> Распознавание речи и голосовое управление
123456789 -> Черникова О. Ю., Мозговой В. И
123456789 -> Анализ методов восстановления никель-кадмиевых аккумуляторов после потери емкости в процессе эксплуатации
123456789 -> Основы семейного права Украины
123456789 -> В. И. Желязко, Т. Д. Лагун мелиорация, рекультивация и охрана земель
123456789 -> Тема: Установление, восстановление и закрепление границ зе-мельных участков
123456789 -> Приоритетная задача современного земледелия за-ключается в повышении эффективности и стабильности сельскохозяйственного производства
123456789 -> Сборник материалов международной научно-практической конференции


Поделитесь с Вашими друзьями:
1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   25




База данных защищена авторским правом ©www.vossta.ru 2022
обратиться к администрации

    Главная страница